Sandra, 21 oktober 2009
Nederland , Leidschendam

Nabeschouwing

Vandaag is het alweer vijf weken geleden dat ik vertrok uit Benin. Sinds vorige week begin ik mijn energie terug te krijgen. Ik denk dat ik aardig besmet was met een Afrikaans tempo oid. Ik was erg moe en sloom (nu nog maar een beetje). De eerste week ben ik alleen maar bij mijn ouders geweest met meestal mijn telefoon uit en zo min mogelijk contact met de buitenwereld. Haha, van tevoren had ik gedacht dat ik wel graag direct allerlei mensen weer wilde spreken... Verder ben ik weer begonnen met verdergaan met geneeskunde. Ik vond het leuker om iedereen weer te zien dan dat ik zo blij werd van het leren.

Nu ik een beetje bijgekomen ben en weer internet heb, is het wel een goede tijd voor de nabeschouwing, dacht ik. Ik weet niet wat jullie verwachten van mijn nabeschouwing, aangezien er al een aantal keer gevraagd is wanneer hij komt enzo. Mochten er nog vragen blijven; jullie zijn welkom hoor in Leidschendam.

Over het schip: op het begin toen ik van het schip geweest was en er weer naar terug ging dacht ik ‘o nee hè, moet ik weer naar die gevangenis’. Aan het eind was het zover gekomen dat ik de kade opliep naar het schip en dacht ‘oké, bijna weer thuis’. Wel een verandering: van gevangenis naar thuis.

Over het werk: op het begin was er niet veel te doen en kreeg ik onregelmatig een dag vrij. De laatste maand werd het drukker. Er kwam meer patiëntenzorg dat gedaan kon worden. Op het begin dacht ik wel eens ‘waarom ben ik hier eigenlijk gekomen, het is helemaal niet nodig’. Ik dacht erover om anders maar weer naar huis te gaan om iets nuttigers uit te gaan voeren. Maar iemand vertelde dat ik misschien beter meer buiten het schip zou kunnen gaan bekijken en daar dan van te genieten. Deze wijze raad heb ik ter harte genomen. Dat ik naar verschillende projecten ben geweest, hebben jullie in vorige berichten al kunnen lezen. En daar heb ik van genoten. Leuk om een breder beeld te krijgen van het werk van Mercyships. En achteraf denk ik dat het maar goed is dat ik gebleven ben, omdat ook de patiëntenzorg op het schip interessanter werd. Wel een verandering: van vrij saai naar uitdagend.

Over het toerist zijn: ‘toerisme dat de economische groei van het land bevordert of een pijnlijk duidelijk worden van verschil tussen het hebben van geld of niet’. Ik weet het nog steeds niet. De zaterdag voordat ik weer naar huis kwam, voelde ik mij echt vreselijk een toerist. We liepen een half uurtje door Cotonou met een vreselijk grote groep (zo’n beetje 30 personen). Veel van hen liepen met tas, zonnebril, maar vooral: een fototoestel en het liefst niet te klein. Eerder was ik nooit in een grote groep ergens heen gaan wandelen en waarschijnlijk zal ik zoiets ook niet snel meer doen. Op die manier toerist zijn, daar houd ik niet van. Ik genoot er meer van om lekker met z’n drieën een beetje door de straten te wandelen om overal gewoon te kijken hoe alles eraan toe ging.

Over het community life: voordat ik naar de Africa Mercy ging, wist ik dat het een hospitaalschip was en dat ik in een leefgemeenschap zou komen van mensen die op dat schip werkten. Ik had de balans verkeerd ingeschat. Ik had veel meer een ziekenhuisidee van het schip gehad en minder community life. Ik vond het af en toe erg hard nodig om de kade op te gaan en een rustig plekje op te zoeken. Tja, beetje aan privacy gehecht ofzo. Wel vreemd, alsof er iets van mij zou zijn. Wel vond ik het leuk dat je zo allemaal overal vandaan komt en tot één doel komt en ook nog goed met elkaar op kan schieten.

Over de Beninezen: ik geniet ervan dat ik hier weer over straat kan gaan zonder dat er steeds iemand mijn geld, aandacht, telefoonnummer of adres wil hebben. Dat is iets wat in Benin zelden voorkwam. Ik kon daar niet zo goed aan wennen. Maar dat is maar één kant. Ik heb hier gezien hoe belangrijk familie en vrienden zijn voor elkaar. Dat was wel weer een opsteker voor mij.

Of ik nog een keertje zou willen gaan: ik weet het niet. Als je het mij de eerste maand van mijn verblijf op het schip gevraagd zou hebben, zou ik volmondig ‘nee’ gezegd hebben. Maar nu kwam ik erachter dat ik het erg kan waarderen dat we kwaliteit van zorg konden leveren door dit schip en dat het ook echt gewenst is door de bevolking. De mogelijkheid voor leveren van kwaliteit van zorg is mijns inziens een groot voordeel vergeleken met wanneer je in een streekziekenhuis ergens in donker Afrika zou gaan werken, waar je je meer aan hebt te passen aan de gang van zaken daar.

Toen ik een tijdje op het schip was, heb ik een aantekening gemaakt, die ik verder nog met niemand gedeeld heb. Maar ik zal het nu eens letterlijk over gaan schrijven voor jullie. ‘Een keer hadden we de patiëntenoverdracht. En ineens viel mij op: in de ogen van alle verpleegkundigen fonkelde een licht. Veel ogen van patiënten waren anders: dof. Wat een tegenstelling. Misschien hoop die de ene groep wel heeft en de andere groep (nog) niet? Heel apart om te zien. En wat het betekent en of het iets betekent of dat ik het er alleen maar in zie dat is waarschijnlijk ook niet iets wat 100% vast ligt. Maar het feit dat ik het verschil zag en wat ik ervan dacht, kon ik niet vergeten, dus leek het mij goed om er maar een notitie van te maken.’

Dit kwam ook voor: ‘Mon Dieu est bon, mon Dieu est bon, mon Dieu est bon, mon Dieu est bon. Il est bon pour moi.’ Dat betekent: ‘Mijn God is goed, mijn God is goed, mijn God is goed, mijn God is goed. Hij is goed voor mij.’. Het is een Frans liedje dat we regelmatig zongen op de verpleegafdeling. En sommige patiënten zongen het vol overgave mee. Lichamelijk en/of psychisch veel te lijden en toch dit vol overgave mee kunnen zingen. Wat een getuigenis zou ik zeggen. Bij het brengen van hoop en genezing staat hoop toch voorop en dat hoop ik mij blijvend te realiseren.

Nogmaals allen heel hartelijk bedankt voor al het meeleven! Zonder jullie steun in welke vorm dan ook zou ik het waarschijnlijk niet vol hebben kunnen houden.

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl